Pokonaj Kolano Skoczka!

Pokonaj Kolano Skoczka!
Kolano skoczka - zapalenie ścięgna rzepki najczęściej związane z uprawianiem  dyscyplin sportowych, których aktywność wiąże się z wykonywaniem dużej ilości pracy ekscentrycznej mięśnia czworogłowego. Ryzyko zapalenia dotyczy sportowców wykonujących skoki, bieganie, nagłe przyspieszenia, zatrzymania. Długotrwałe obciążenia więzadła powodują mikrourazy i przeciążenia mechaniczne, w  następstwie których rozwija się zapalenie.
Najbardziej charakterystyczne objawy to:
- ból (najczęściej opisywany jako tępy) przedniej części kolana zlokalizowany pod rzepką
-ból pojawiający się w zależności od stopnia uszkodzenia w czasie lub po aktywności fizycznej
-ból w czasie prostowania kolana z oporem
-tkliwość  w czasie palpacji, obrzęk
Podstawa właściwej diagnozy to fachowo  wykonane badanie fizykalne, polegające  na ocenie mechanizmu wyprostnego, palpacji oraz testach funkcjonalnych. Następnie można wykonać  zdjęcia rtg wykluczające ewentualne zwapnienia, bądź złamania przeciążeniowe. Badanie Usg oceni  ciągłość więzadła, potwierdzi występowanie obrzęku lub  innych  uszkodzeń. 
Podjęcie leczenia jest kolejnym etapem po prawidłowo postawionej diagnozie.  Zależne jest ono od stopnia zaawansowania choroby. Wyróżniamy cztery stopnie uszkodzenia więzadła :
I-                 ból po aktywności
II-               ból  przed i po aktywności.  W czasie ruchu bez dolegliwości
III-             ból stały uniemożliwiający aktywność
IV-             rozerwanie więzadła
Pierwsze dwa stopnie oraz początek III leczymy podobnie. Terapię należy zacząć od modyfikacji  aktywności fizycznej, która wywołuje dolegliwości bólowe. Ważne jest  ograniczenie obciążeń oraz unikanie wykonywania skoków  lub przyspieszeń.  Utrzymujące się ocieplenie i obrzęki należy redukować przykładaniem okładów z lodu 3 razy dziennie ok. 10 min.
Kolejny etap leczenia to wprowadzenie ćwiczeń dla wszystkich grup mięśniowych dotyczących kolana oraz dodatkowo trening stabilizacji centralnej.
Najczęściej mięśnie grupy tylnej uda ze względu na osłabienie mięśnia czworogłowego będą miały tendencję do zwiększania swojego napięcia.
 Zaburzenia „czucia  stawu” należy redukować za pomocą ćwiczeń propriorecepcji z wykorzystaniem niestabilnego podłoża w postaci poduszek i mat sensomotorycznych.
Z licznie przeprowadzonych badań nad leczeniem chorób więzadła rzepki wynika, że najważniejszym elementem leczenia jest wprowadzenia ćwiczeń ekscentrycznych. W czasie pracy mięśnia jego przyczepy oddalają się.
 Pierwsze ćwiczenia powinny być powadzone w bezbolesnym zakresie, z płynnym wykonywaniem ruchu w zamkniętym łańcuchu kinematycznym. Oznacza to, że nasza stopa jako element dystalny powinna być ustabilizowana.
Przykładowy zestaw kilku ćwiczeń z uwzględnieniem progresji treningowej.
 

Stojąc na krawędzi schodka  opuszczasz się na kontuzjowanej nodze. Pamiętaj o lekkim pochyleniu tułowia, wyprostowanym kręgosłupie  i o utrzymaniu kolana nad stopą. Faza opuszczania 3-4 sek. Powrót do pozycji wyjściowej wykonujemy szybko.

Schodź w dół, uginając oba kolana do uzyskania kątów prostych. Kolano nogi wykrocznej powinno znajdować się nad stopą. Hantle w dłoniach zwiększą trudność ćwiczenia. Faza opuszczania 3-4 sek. Powrót do pozycji wyjściowej wykonujemy szybko.

Stojąc tyłem do ściany, z piłką na wysokości łopatek podnieś jedną nogę do góry. Na drugiej schodź 3-4 sek. w dół. Potem dostaw nogę wcześniej uniesioną i szybciej wróć do pozycji wyjściowej. 

Wykonaj ugięcie kolana z wypadem nogi  tylnej na deskorolce. Zaznacz fazę uginania kolana do 4sek.

Usiądź na ławeczce upuszczając ciężar ciała na chorej nodze. Wróć do pozycji wyjściowej prostując oba kolana.
 Wykonaj przysiad ze sztangą na barkach pamiętając o prawidłowym ustawieniu kolan i stóp. Początkowo możesz użyć suwnic.  Faza opuszczania powinna być wydłużona.  Warto zapewnić sobie pomoc przy powrocie do pozycji stojącej, akcentując w ten sposób pracę ekscentryczną mięśni.
Zalecane jest wykonanie  3 serii wybranych ćwiczeń po 15 powtórzeń.
Ostatnia faza to  ćwiczenia  specjalistyczne i funkcjonalne, przygotowujące zawodnika danej dyscypliny  sportowej.  Bieganie ze zmianą kierunku lub nagłymi zatrzymaniami i wyskoki. Z obciążeniami właściwej aktywności.
Intensywne leczenie pozwala na stopniowy powrót do uprawiana sportu po ok. 3 miesiącach. Optymalizacja planu treningowego zmniejsza ryzyko wystąpienia nawrotów choroby oraz powikłań. Podane ćwiczenia można wykonywać w ramach profilaktyki i jako trening  siłowy w cyklu treningowym.
Autor: mgr Marek Sadowski